مایت ها

مایت ها

هیره های اسکابئی

از راسته آستیگماتا و خانواده سارکوپتیده می باشند.

انواع مختلف هیره های انسانی و حیوانات اهلی و وحشی یافت شده است.هیره های انسانی یا هیره اسکابئی هیره های مولد خارش(جرب) می باشند و به گونه های سارکوپتس اسکابئی تعلق دارند.هیره های حیوانات نیز از اشکال بیولوژیکی سارکوپتس ها به حساب می آیند که از نظر شکل خارجی قابل تشخیص نیستند ولی از نظر فیزیولوژی متفاوت بوده و میزبان های اختصاصی دارند.

انواع  هیره های اسکابئی:

هیره انسانی Sarcoptes scabiei، هیره حیوانات عبارتند از S. canis، S. equi،S. ovis،S. leonis.

انتشار:

سارکوپتس اسکابئی کم وبیش انتشار جهانی دارد.

مرفولوژی:

هیره های ماده ۰/۳ -۰/۴ میلی متر طول دارند.رنگ آنها متمایل به سفید و به شکل صفحه مدور است که در قسمت پشتی به طور مشخصی محدب و در سطح شکمی کم و بیش پهن می باشد.سطح پشتی از برجستگی های متعدد میخ مانندو موهای درشت پوشیده شده است.

سطوح شکمی وپشتی به علت داشتن چند ردیف خطوط عرضی راه راه به نظر می رسد.

بالغ ها ۴ جفت پای کوتاه و استوانه ای شکل دارند که هریک به ۵ قسمت حلقه مانند تقسیم شده اند.در انتهای دو جفت پای اول ساقه های کوتاهی به نام پدیسل وجود دارد که به یک جسم کروی با دیواره نازک ختم می شوند که غالبا آن را بادکش مینامند.در ماده ها دو جفت پای عقب بادکش ندارند ولی به موهای بلند و مشخص ختم می شوند.

سر مشخصی وجود ندارد ولی پالپ های فربه و کلیسر های گازانبری شکل ضمائم دهانی از قسمت جلو بدن خارج شده اند ودر سطح شکمی هیپوستوم کوچک بدون دندانه سه گوش به خوبی دیده می شود.

نرهای بالغ وکوچکتر از ماده بوده و طول نرها۰/۲ میلی متر و حدود ۲ تا ۳ برابر این سایز، ماده ها می باشند. آخرین جفت پای نرها بادکش دارد و لذا به راحتی از ماده ها تشخیص داده می شوند.

اهمیت پزشکی:

هیره ماده در محل هایی از پوست که ظریف و چین خورده است مثا بین انگشتان،مچ ها،آرنج ها،پاها،آلت تناسلی، زیر بغل و … مستقر می شوند و ایجاد تونل های پیچ در پیچ باریک ایجاد می کنند.استقرار آنها بر روی انسان حالتی را ایجاد می کند که آن را گال،جرب،اسکابئی،آکاریازیس، خارش نوروژی می گویند و یا در پستانداران کچلی سارکوپتی و در پرندگان پافلسی می گویند.

این مایت جوش های فولیکول مانند روی قسمت های مختلف بدن ایجاد می کنند که این جوشها در پاسخ به حساس شدن بیمار ظاهر می شود و عکس العمل آلرژیک است.ناراحتی شدیدی که به سرعت بروز می کند و سبب خاراندن دائمی خصوصا در هنگام شب می گردد.از طرفی باعث به وجود آمدن آلودگی های باکتریایی ثانویه می شود.

درمان:

بیماری گال به عنوان یکی از بیماری های مهم جلدی واگیردار از جمله بیماری های شایع انگلی در دنیا به ویژه در
نواحی گرم و مرطوب می باشد. مهم ترین راه انتقال بیماری به طریقه مستقیم از راه تماس نزدیک با افراد آلوده و به طریق غیرمستقیم از طریق لباس ها وتختخواب است. به علت عدم پراکندگی یکنواخت بیماری در ایران، مسئله تشخیص و درمان این بیماری یکی از مهم
ترین مشکلات در امر کنترل آن است که خسارت عمده ای را بر اقتصاد و بهداشت وارد نموده است.

تمام موارد گال را میتوان درمان کرد و مقاومتی دیده نشده است.

استحمام آب گرم و برس کشیدن محل های آلوده می تواند موثر واقع گردد. راه جلوگیری از این بیماری، رعایت بهداشت فردی،اجتناب از تماس مستقیم با افراد بیمار و اجتناب از حولههای عمومی و ملحفه ها و رختخواب های عمومی است.
بیماران مبتلا باید سریعاً درمان شده و از سایر افراد جداگردند و یا حتی المقدور کوشش شود که سایر افراد باشخص مبتلا تماس مستقیم نداشته باشند. در مواقع اپیدمیها کوشش و سعی سازمان های بهداشتی نهایت اهمیت را دارد. آموزش های لازم به افرادی که مسئول بهداشت منطقه یا محل کار یا روستاها هستند باید داده شود. ملحفه های اماکن عمومی به دقت شستشو داده شوند.قراردادن لباس هایآلوده حداقل یک ساعت در محلول های ضد عفونی کننده ویا قرار دادن در آب جوش اثر خوبیدارد.

استفاده از داروهای آلی وغیر آلی برای درمان گال مصرف می گردد که می توان روی بدن مالید.یک نوبت درمان در اکثر موارد به ریشه کن شدن کامل منجر می شود.

این بیماری به دلیل اینکه واگیری شدید دارد باید تمام افراد خانواده یا جامعه که در تماس نزدیک با هم زندگی می کنند مورد درمان قرار گیرند.

۱-بررسی شیوع گال به تفکیک فاکتورهای اجتماعی و دموگرافیک موثر بر آن در مراجعه کنندگان درمانی استان قم در طی سال های ۹۲-۹۴.عابدین ثقفی پور.

۲-  مروری بر وضعیت بیماری گال و عوامل مرتبط با آن در ایران.روح اله دهقانی، مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ایلام دوره بیست ویکم، شماره هفتم،بهمن ۹۲.

۳- .Arlian LG, Vyszenski-moher ,Response of Sarcoptes scabiei var .canis (Acari: Sarcoptidae) to Lipids of Mamalian Skin

۴-  Tehran University Press;  Rashti SM, Zaim M. A guide to medical entomology

 

 

توسط |۱۳۹۷/۱۲/۲۲ ۹:۵۹:۳۶اسفند ۲۲ام, ۱۳۹۷|دسته‌بندی نشده|